Obsidiaan wordt geclassificeerd als vulkanisch glas vanwege de snelle vorming door afkoelende lava. In tegenstelling tot traditionele minerale kristallen heeft obsidiaan geen gedefinieerde kristalstructuur, wat het zijn unieke glasachtige uiterlijk geeft. Dit vulkanische gesteente bestaat voornamelijk uit siliciumdioxide, een essentieel bestanddeel van stollingsgesteenten. obsidiaan ontstaat meestal in felsische lavastromen, waar snelle afkoeling de kristallisatie van mineralen verhindert. Dit unieke proces resulteert in een gladde, homogene textuur die zich onderscheidt van andere vulkanische gesteenten. Obsidiaanvormingslocaties bevinden zich vaak in actieve of oude vulkanische gebieden, zoals IJsland, Japan en delen van de Verenigde Staten, met name Oregon en New Mexico. In de mineralogie wordt obsidiaan niet alleen gewaardeerd om zijn esthetische schoonheid, maar ook om zijn unieke fysische en chemische eigenschappen. De dichtheid varieert doorgaans van 2,3 tot 2,6 g/cm³ en de hardheid van 5 tot 5,5 op de schaal van Mohs, waardoor het relatief slijtvast is.
